Χρυσές σελίδες

 ..............................................................

            Ο Μίμης και η Αμαλία ήρθαν αμέσως με το πρώτο αεροπλάνο. Η αγωνία για την τύχη της Μαρίκας ήταν ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους. Συναντήθηκαν με τον Πρόδρομο, στο σαλόνι του νοσοκομείου. Ο πατέρας του, εκείνος ο σκληρός άνθρωπος, φαινόταν αδύναμος, κυρτός, ένα ράκος. Στάθηκαν για λίγο ακίνητοι και ύστερα αγκαλιάστηκαν.

            Τελικά ως φαίνεται ο θάνατος ενώνει τους ανθρώπους. Ενώνει τον κόσμο του ουρανού με τον κόσμο της Γης. Ενώνει τις ψυχές εκείνων που έφυγαν με τις ψυχές εκείνων που ζουν.
           Η διαδρομή που κάνει ο καθ' ένας μας, όχι μόνος του, εκείνοι που ακολουθούν την πομπή, εκείνοι που συμμετέχουν στην νεκρώσιμη ακολουθία δεν μοιάζει σαν μια ολόκληρη πορεία ζωής, που κρατά μόνο λίγα λεπτά και ύστερα χάνεται; Μένει ένας και μετά από καιρό άγνωστο πόσο...Ποιος μένει;

            Αν μπορούσε η γιαγιά της Αμαλίας εκείνη τη στιγμή να μιλήσει θα της έλεγε η ομορφιά της ψυχής Αμαλία μου. Αυτό μένει να το θυμάσαι.

Η ομορφιά της ψυχής.


       

Copyright © 2010     Καίτη Λιανού-Ιωαννίδου

“All rights reserved”

 

                                                                         

'Ηταν ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο μου " βιβλίο ημερολόγιο" χρυσές σελίδες. 




      
                                                     

Τριαντάφυλλα

Τριαντάφυλλα (Λάδι σε καμβά, 35Χ25 εκ.)

Τα τριαντάφυλλα μου άρεσαν πάντοτε. Όταν ήμουν μικρή πήγαινα στις τριανταφυλλιές μας και χάιδευα τα πέταλα τους. Καθόμουν πλάι τους κι ένοιωθα να λούζομαι με αυτό το υπέροχο άρωμα τους καθώς το αεράκι το 'φερνε πάνω μου. Από τότε που ήμουν μικρή τα τριαντάφυλλα μου δημιουργούσαν την εντύπωση πως αντιπροσωπεύουν την πορεία της ζωής.
Το γιατί; Άγνωστο. 

                                                                                                                                                        
                                                              

στιγμές της ζωής μου

για τα βιβλία

Στα βιβλία βρίσκουμε την ψυχή του Χρόνου που πέρασε. Την διατυπωμένη ηχώ του παρελθόντος, όταν το σώμα και τα υλικά στοιχεία, που το αποτελούν, έχουν τελείως χαθεί, σαν ένα όνειρο.

ΚΑΡΛΑΫΛ 

Κάθε τι που έκανε, σκέφθηκε, κέρδισε ή δημιούργησε η ανθρωπότητα, όλα αυτά βρίσκονται, σα μια μαγική παρακαταθήκη, στις σελίδες των βιβλίων. Αποτελούνε εκλεκτό κτήμα των ανθρώπων. 

ΚΑΡΛΑΫΛ

 Αντιγραφή της εγκαυστικής Εικόνας Χριστός Παντοκράτωρ 6ος αι. μ. Χ. ( Μονή Αγίας Αικατερίνης Σινά ), φιλοτεχνιμένη από Καίτη Λιανού-Ιωαννίδου. Ελαιογραφία σε ξύλο ( 22Χ42 εκ. ) 2008.

Για την ιστορία η εγκαυστική τεχνική θεωρείται η αρχαιότερη τεχνική εικονογράφησης. Ο αγιογράφος χρησιμοποιούσε χρώματα σε σκόνη λιωμένα σε κερί.

η γυάλινη μπάλα

Γεια σας

Προ ολίγων ημερών έφτιαξα το ιστολόγιο μου. Είχαν δίκιο όσοι μου έλεγαν πως έχει ενδιαφέρον και θα μου αρέσει αυτή η ιδέα. 

            Σήμερα θα σας μιλήσω λίγο για μένα και δεν εννοώ για το βιογραφικό μου, αυτό ήδη το έχω γράψει, αλλά για κάποιες σκέψεις μου και συναισθήματα.

            Γεννήθηκα αρκετά χρόνια μετά τον πόλεμο του ’40 κι όμως οι πληγές που άφησε και ο θρήνος για τα χαμένα παιδιά φαίνονταν ακόμα και στην παιδική μου ηλικία. Η ζωή ήταν πραγματικά δύσκολη κι εγώ ήμουν πολύ μικρή για να μπορέσω να καταλάβω και να συμμεριστώ τους μεγάλους. Παρ’ όλες όμως τις δυσκολίες εισέπραξα αγάπη κι έμαθα να δίνω αγάπη. Ο τότε κόσμος για μένα βρισκόταν μέσα σε μια γυάλινη μπάλα, που γυάλιζε και ιρίδιζε συνεχώς. Ήταν ένας κόσμος όμορφος, γεμάτος οράματα και ιδανικά. Κι εγώ μπορούσα να πιάσω στα χέρια μου αυτή τη μπάλα και να την κοιτώ με δέος. Με τον καιρό όμως άρχισε να χάνει τη λάμψη της. Όλα όσα φάνταζαν όμορφα έχασαν την ωραιότητά τους.

            Πέρασαν χρόνια και η γυάλινη μου μπάλα έπαψε πια να υπάρχει, ο όμορφος της κόσμος χάθηκε μαζί της.
           Ίσως κάποτε μπορέσω και κρατήσω πάλι στα χέρια μου μια άλλη γυάλινη μπάλα με έναν όμορφο κόσμο.



                                                                                         Καίτη Λιανού-Ιωαννίδου

αποφθέγματα που αγάπησα

Ήταν όνειρο; Ω! αν αυτό ήταν όνειρο, αφήστε με να κοιμηθώ,

και μη με ξυπνήσετε ποτέ.

                                     ΛΟΓΓΦΕΛΛΩ

Ο καθένας δίνει όση μπορεί πραγματικότητα στα όνειρα του,

ο άνθρωπος είναι ψυχρός σαν πάγος απέναντι στην αλήθεια

και θερμός σαν φωτιά απέναντι στο ψέμα.

                                   ΛΑΦΟΝΤΑΙΝ

Σε κάθε ηλικία υπάρχει  κι ένα όνειρο που πεθαίνει ή ένα
που πάει να γεννηθεί.

                                    ΕΝΓΚΑΡ