Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2015
Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2015
Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2015
ποίημα
ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟΝ 1o ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ BONSAISTORIES
ΤΊΤΛΟΣ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ "ΜΑΚΡΙΝΟ ΧΘΕΣ"
ΜΑΚΡΙΝΟ
ΧΘΕΣ
Βυθίστηκε το βλέμμα μου στα μάτια σου τα
μπλε
Και μέσα εκεί
Είδα τους ανέμους της ψυχής
Είδα τη φλόγα των ονείρων
Τα φώτα τα πέρα απ’ τη Γη
Τα κρυστάλλινα παλάτια.
Μέσα στα μάτια σου τα μπλε
Διέκρινα τις ασημένιες στάλες της βροχής
Τα τσαλακωμένα φύλλα του Οκτώβρη
Τα χρώματα ενός Ουράνιου Τόξου
Που χάραξαν πορεία μακρινή στους Ουρανούς.
Και ύστερα
Σα να μην έφτασε η ώρα εκείνη
Του αποχωρισμού
Στάθηκα μπροστά στου ήλιου
Το δυνατό το φως. Για να σε δω…
Τη σκιά σου να δω
Να χάνεται στο δρόμο τον μακρύ.
Το ξέρω. Δεν υπάρχει γυρισμός
Όμως… Δεν πίστεψα ποτέ πως κάπου φτάνεις
Χωρίς να δεις το μακρινό το χθες
Σα να μην υπήρξε ποτέ
Και ήταν μια απάτη της ίδιας της ζωής.
Έμεινα εκεί μόνος
Παρέα με ένα βουβό δάκρυ
Που κύλησε
Και στάθηκε στην άκρη του Πελάγου
Να γίνει άνεμος
Να γίνει αγέρας και βροχή
Να γεμίσει τα μονοπάτια της ψυχής.
Copyright © Καίτη Λιανού-Ιωαννίδου 2015
All rights reserved
Σάββατο 8 Αυγούστου 2015
συνέντευξη
Μικρές συνεντεύξεις
μεγάλων βιβλιοταξιδιών
Τι σας
ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Αρχικά ήθελα να σ’ ευχαριστήσω για την
τιμή που μου κάνεις, αλλά και για τη χαρά που μου δίνεις να μιλήσω για το
καινούριο μου βιβλίο «Κοριός στο μαξιλάρι του Προέδρου».
Μεγάλωσα στο κέντρο της Αθήνας.
Όποτε βρεθώ στην παλιά μου γειτονιά θα θυμηθώ, θα αναπολήσω το παρελθόν. Έτσι
κάποτε μπαίνοντας στο σπίτι που μεγάλωσα, θυμήθηκα και… συγκινήθηκα. Κάθε γωνιά
αυτού του σπιτιού κρύβει και μια διαφορετική ιστορία. Είναι οι στιγμές ζωής του
καθ’ ενός από εμάς που ζήσαμε εκεί και όχι μόνο δικές μας στιγμές, όχι μόνο
αναμνήσεις αλλά και στιγμές άλλων ανθρώπων που μου διηγήθηκαν. Η προσφυγιά, ο
πόλεμος, η λαβωμένη Αθήνα, τα γεγονότα που συγκλόνισαν την Ελλάδα του 20ου
αιώνα θαρρείς πως παρέλασαν μπροστά μου, και τότε σκέφθηκα να γράψω μια ιστορία
που να βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, να είναι κάτι… θα μπορούσα να πω, να
βγαίνει μέσα από τις αναμνήσεις μου.
Πέρασε πολύς καιρός και αυτή η σκέψη δεν υλοποιήθηκε ώσπου κάποτε είδα
ένα όνειρο, τον τίτλο του βιβλίου «Κοριός στο μαξιλάρι του Προέδρου» κι έτσι,
έγραψα την ιστορία. Είναι η ζωή δυο ανθρώπων που γνωρίστηκαν τυχαία και μέσα
από την πορεία της ζωής τους θα ξετυλιχτούν γεγονότα από το 1922 με την
καταστροφή της Σμύρνης έως το 1990.
Αν θα
έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Μου είναι πολύ δύσκολο,
τη στιγμή που αμέτρητες εικόνες κατακλύζουν τις σελίδες του. Μεγάλοι έρωτες, ανεκπλήρωτες
αγάπες, προσφυγιά, πόλεμοι, μυστικά, τρομερές αλήθειες. Τι θα μπορούσα να πω;
Ποια λέξη να χρησιμοποιήσω; Ζ Ω Η. Ίσως αυτήν τη λέξη. Ίσως.
Γιατί όλα… είναι ζωή.
Τι θα
συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Μέσα στο βιβλίο
αυτό υπάρχουν στιγμές που περάσαμε όλοι μας, είτε ζήσαμε εκείνη την εποχή που
περιγράφω είτε όχι. Ας αφήσει λοιπόν ο αναγνώστης ελεύθερο τον εαυτόν του να
αγκαλιάσει τους ήρωες μου, να τους γνωρίσει και, να ζήσει μαζί τους το κάθε
λεπτό.
Αν το
βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό
ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Θα μπορούσε
να ταξιδέψει παντού, και αυτό το ταξίδι του να κρατούσε για πάντα.
Κλείστε τη μίνι
συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο.
«Όχι Σπύρο δεν καταλαβαίνω τι λες και δεν πρέπει να το
πιστεύεις αυτό. Δεν έφταιξες. Δεν έφταιξες. Δεν είσαι φονιάς».
_______
Η
συνέντευξη δόθηκε στην Τζένη Κουκίδου
Τρίτη 14 Ιουλίου 2015
Ε Μηναδάκη Art News Good News 23 06 2015
ΣΥΝΕΝΕΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΚΑΝΑΛΙ ΤΗΣ Ν. ΣΜΥΡΝΗΣ NSTV.GR
ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΜΗΝΑΔΑΚΗ "ART NEWS GOOD NEWS".
Σάββατο 13 Ιουνίου 2015
βιβλίο
ΚΟΡΙΟΣ ΣΤΟ ΜΑΞΙΛΑΡΙ
ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ
μυθιστόρημα
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
-Κίμων,
αν είχα αδελφό δεν νομίζω πως θα τον αγαπούσα πιο πολύ από σένα, του είπε.
-Ήταν
η πρώτη φορά στη ζωή μου που νόμιζα πως βρίσκομαι σ’ ένα κόσμο άδειο από
κακίες, άδειο από πόνο και μίση. Κάτι μ’ έσπρωχνε κάπου και το μόνο πια που
μπορούσα να απολαύσω ήταν η ελευθερία μου.
Ναι ήμουν ελεύθερος. Για
πρώτη φορά ήμουν λεύτερος. Ευτυχία με πιστεύεις;
-Σε
πιστεύω, είπε εκείνη και τα μάτια της δάκρυσαν μπροστά σ’ αυτό το ξέσπασμα του.
Έμειναν πολύ ώρα μαζί ο ένας ακουμπισμένος στον άλλον.
_________
Τετάρτη 3 Ιουνίου 2015
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
















